พัฒนาบุคลิกภาพเด็กผ่านการพูด สื่อสารดี ดูมั่นใจ

ชวนเด็กลองยืนวางเท้าให้สบาย หายใจตามปกติ และไม่เกร็งหัวไหล่เกินไป หากต้องพูดระหว่างนั่ง ให้เลือกท่าที่ไม่อึดอัดและหันตัวเข้าหาผู้ฟังเท่าที่ทำได้

เป้าหมายคือให้เด็กรู้สึกว่าท่าทางช่วยให้พูดง่ายขึ้น ไม่ใช่ใช้ท่าทางตัดสินคุณค่าของผู้พูด เด็กที่มีความต้องการด้านการเคลื่อนไหวต่างกันสามารถปรับท่าที่เหมาะสมได้

การเชื่อมต่อกับผู้ฟังไม่จำเป็นต้องจ้องตาตลอดเวลา บางคนรู้สึกสบายใจกว่าเมื่อมองบริเวณใบหน้า มองกลุ่มผู้ฟังเป็นช่วง ๆ หรือหันตัวเข้าหาผู้ฟัง

ฝึกให้เด็กมองเห็นว่าคนฟังกำลังติดตามเรื่องอย่างไร โดยค่อย ๆ เลือกวิธีที่เหมาะกับตนเอง โดยเฉพาะเด็กที่ไม่สบายใจกับการสบตาตรง ๆ

เสียงที่เหมาะสมขึ้นอยู่กับห้อง จำนวนคน และระยะห่าง เริ่มฝึกด้วยประโยคสั้น ๆ โดยพูดช้าพอให้ผู้ฟังเข้าใจ ไม่จำเป็นต้องเปล่งเสียงดังจนเจ็บคอ

การหยุดสั้น ๆ ระหว่างความคิดช่วยให้เด็กหายใจและเลือกคำต่อไปได้ดีขึ้น หากเด็กพูดเร็วเพราะตื่นเต้น ให้ฝึกอ่านหนึ่งประโยคแล้วหยุดนับหนึ่งเบา ๆ

ท่าทางช่วยขยายความหมาย เช่น ใช้นิ้วบอกจำนวนข้อ หรือใช้มือชี้ภาพประกอบ แต่ไม่จำเป็นต้องบังคับให้เด็กทำท่าตามสคริปต์ทั้งหมด เพราะอาจทำให้การพูดยากขึ้น

ให้เด็กทดลองพูดเรื่องเดิมสองแบบ แล้วสะท้อนว่าวิธีใดเป็นธรรมชาติ การยิ้มเมื่อรู้สึกยินดี หรือเปลี่ยนสีหน้าตามเรื่องเล่าก็เป็นส่วนหนึ่งของการสื่อสาร

การพูดที่น่าเชื่อถือเริ่มจากการเคารพคนอื่น เช่น กล่าวทักทายให้เหมาะกับสถานการณ์ รอให้ผู้อื่นพูดจบ และกล่าวขอบคุณเมื่อมีคนช่วยเหลือ

ใช้บทบาทสมมติ เช่น การแนะนำตัวกับเพื่อนใหม่ หรือการขอคำแนะนำจากครู เด็กจะได้ฝึกทั้งการเลือกคำ น้ำเสียง และการสังเกตปฏิกิริยาของผู้ฟัง

การแนะนำตัวเป็นกิจกรรมสั้น ๆ ที่รวมหลายทักษะไว้ด้วยกัน ให้เด็กบอกชื่อ สิ่งที่ชอบ และสิ่งที่อยากแบ่งปัน โดยไม่จำเป็นต้องพูดประวัติยาวหรือท่องตามผู้ใหญ่

เมื่อทำได้ให้เด็กเลือกปรับหนึ่งอย่าง เช่น น้ำเสียง จังหวะ หรือการยืน การพัฒนาทีละจุดช่วยให้กิจกรรมสนุกและไม่ทำให้เด็กรู้สึกว่าบุคลิกภาพเดิมของตัวเองผิด